Verwondering als redding (of: hoe om te gaan met Kafkiaanse situatie)

Inmiddels zijn er ruim 10 weken verstreken en heb ik nog steeds geen uitsluitsel ontvangen over mijn aanvraag tot een bijstandsuitkering, mijn acute hulpkreet om tijdelijke financiële steun. De gemeente Rotterdam heeft om aanvullende informatie gevraagd. Extra kosten boekhouder 900 euro. De termijn om een beslissing te nemen is daardoor verlengd. Als op 2 september nog geen besluit is genomen mag ik een brief gaan schrijven aan de afdeling Inkomen_Intake om ze in gebreke te stellen. Ondertussen mag de gemeente, omdat ik een aanvraag heb ingediend, van alles van mij vragen als ‘tegenprestatie’. Blijkbaar een tegenprestatie voor de beoordeling van mijn dossier, want nog niet voor het ontvangen van een uitkering. Daarover is immers nog geen besluit genomen.

Sinds 10 juni jl. ben ik dus tot van alles verplicht, 20 uur per week. Met een voorschot (een renteloze lening) van net iets meer dan 800 euro word ik geacht het hoofd boven water te houden. Mijn reguliere maandelijkse vaste lasten zijn ruim 200 euro hoger dan het ontvangen voorschot (nog zonder de kosten voor eten drinken en persoonlijke hygiene meegerekend) en dus bouw ik iedere maand verder schulden op. Terwijl ik in mijn vorige blog al aangaf dat de meest acute problemen op het financiële vlak liggen, legt de gemeente voortdurend verplichtingen op die gericht zijn op werk. De rechten blijven buiten beeld (die moet je zelf zien te ontdekken) en de financiële hulpvraag blijft uitstaan, omdat ieder loket slechts beperkte bevoegdheden heeft. Het ‘loket hoppen’ om antwoorden te krijgen, vergt naast de verplichte tegenprestaties zoveel regelwerk dat mijn aanvraag tot bijstand inmiddels een fulltime ‘baan’ is geworden. De dreigementen zijn niet mis, terwijl ik me op dit moment afvraag op welke gronden de gemeente het recht heeft om mij dit alles op te leggen? De cortisolproductie in mijn lichaam neemt toe. Oorzaak: stress, want er komen alleen maar dreigementen, schuldeisers en problemen bij. Een ongezonde ontwikkeling voor mijn immuunsysteem en ziekte ligt op de loer. Dat is al eerder bewezen. Voor de financiële hulpvraag is bij de gemeente geen oplossing voorhanden. Op papier is er ‘Stop de schulden’, een voorportaal voor het traject van schuldsanering. Welwillende vrijwilligers, maatschappelijk werkers die  je kunnen helpen inzicht te krijgen in je financiële situatie en bij het ordenen van stukken. In mijn geval beaamden ze dat voor gestrande zpp-ers (als zzp-er mag je geen bijstand aanvragen en dus moet je eerst de stekker uit je onderneming trekken), geen adequate hulp is. En schuldsanering is een te zwaar traject voor de situatie waarin ik me nu bevind (ik kom wel steeds dichterbij). Het is dat ik vertrouwen heb in de mensheid, en wel wat tegenslagen gewend ben inmiddels, dat ik mezelf staande kan houden en probeer te blijven denken in constructieve oplossingen. Nobody said it would be easy. Maar ik begin wel steeds beter te begrijpen waarom mensen hun toevlucht in minder geoorloofde activiteiten zoeken.

Recentelijk hoorde ik het verhaal van een jongeman die wegens een bankoverval met menselijk letsel tot gevolg 5 jaar moet zitten in een gevangenis in Alkmaar. Hij mag cursussen volgen naar eigen behoefte, dagelijks sporten, kan aangeven op een boodschappenlijst welke ingrediënten hij nodig heeft om te koken wat hij graag wil koken en dat worden die voor hem gehaald. Voldoende tijd en rust voor zelfontplooiing en ontwikkeling. Alles helder geregeld en ook nog eens 15 euro zakgeld per dag vrij te besteden.

Verder las ik toevallig vandaag de column van Ionica Smeets (http://www.ionica.nl/over-fatsoenlijke-tarieven/) over fatsoenlijke tarieven voor zzp-ers. Of, vertaald naar mijn situatie, hoe je in de bijstand belandt,  als je niet goed en tijdig opkomt voor je zelf en een grens trekt qua basisuurtarief. Laat dit een tijdige waarschuwing zijn voor alle zpp-ers die met de beste bedoelingen hun diensten voor veel lagere tarieven of als vanzelfsprekende vriendendienst aanbieden (niets tegen vriendendiensten overigens, maar wel in perspectief geplaatst).

Hoewel ik elke vorm van geweld en criminaliteit afwijs begin ik langzamerhand bijna te verlangen naar een plekje in Alkmaar. Helaas zal ik zonder strafblad niet in aanmerking komen voor een dergelijk traject. Liever houd ik mijn toekomst ook strafblad vrij. Maar is het echt zo dat dit de manier is waarop we omgaan met mensen die een  heldere acute hulpvraag hebben en jarenlang tijdens hun werkende leven sociale lasten hebben afgedragen? Verwonderen is mijn enige redding op dit moment. Daar houd ik me voorlopig hoopgevend aan vast.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s